ഇരുണ്ട രാവിന് മൂന്നാം യാമം പിന്നിടുമ്പോള് മോക്ഷമില്ലാതലയുന്നുവത്മാക്കള്
ഇന്നിന്റെ ചിന്താഗ്രസ്തമാം വിരമത്തിനായി കേഴുന്നു ഞാന്
ഇവിടെയീ കുടുസ്സുമുറിയിലാത്മാക്കള് പോലും ശ്വസമില്ലാതലയുന്നു
ഇല്ലൊരിക്കലും പിന്നെയെന്തേ പിരി മുറുകും ചിന്താധാരകള്
അടയുന്നില്ല കണ്ണുകള് തുറന്നിരിക്കുന്നു അവസാന യാമത്തിലും
അന്തിക്ക് ശേഷമില്ല ചിന്താ ധാരകള് ഇനിയും അന്തമില്ലാതോരായിരം സ്മരണകള്
അവനവന് ചെയ്യും കര്മങ്ങളും അതിനായി കാക്കും മനസ്സും
അന്നന്ന് തുലനം ചെയ്യുന്ന നെഞ്ചില് കേളിയുയരുന്നു
ചികയുന്നു ഞാനെന്നിലെ തെറ്റുകളെല്ലാം രാവില് മാത്രം
ചീയുന്നു ചിന്തകള് തെറ്റുകള് എന്നും മനസ്സിന് കോണില് നില്കെ
ചെമ്പട്ട് പുതച്ചൊരു വെളിച്ചപ്പാടായി സ്വത്വം നിലയുറപ്പിക്കുന്നു
ചീവിട് പോലുമുറങ്ങും നേരത്ത് മനസ്സിന് കോടതിയുനരുന്നു
വിധിക്കും ശിക്ഷകള് മുന്നേ നിനക്കും ദേഹി
വിളിപ്പാടകലെയെന്നും കാതോര്ക്കാനിനിയും ആത്മക്കലുണ്ടാവനം വിളിചീടുകില് ഓടിയെതിലെന്കിലും ദേഹി താന് മനമറിയണം വന്ദിചില്ലൊരിക്കലുമെന്കിലുമ് നിനയ്കാതെന്നും നിന്ദകല്
കപട സ്നേത്തിന്നടയാലമെന്നപോള് പുറമെ കാണാം
കള്ള പുഞ്ചിരി ഒതിരിയോര്മയായ്
കാത്തു സൂക്ഷിക്കും ദേഹി ഈ ആത്മാവിനെയെന്നും
കറുപ്പില് മേലന്കിയനിന്ജീയാത്മവുരങ്ങടെയുണ്ടിവിടെ
1 comment:
nice one.
Post a Comment